Ook die bewuste ochtend ontweek hij weer de blik die hem altijd bij het opstaan en voor het naar bed gaan terroriseerde. Hij kon niet meer tegen de kritiek die eruit sprak, en negeerde haar. Jaren lang was het zo gegaan, en steeds weer kromp hij ineen omdat het hem aan zijn moeder deed denken. Nooit had hij iets goed gedaan in haar ogen, ondanks de enorme inspanningen die hij zich getroost had deze negatieve symbiose te doorbreken. Nog steeds liet hij zich intimideren en was het gaan haten om zo aangekeken te worden.

Ook nu weer voelde hij de ogen op hem gericht, maar was niet in staat deze blik te ontwijken. Diepe schaamte maakte zich van hem meester, terwijl hij zich voor de zoveelste keer trachtte los te maken uit deze wurgende greep. Zijn ouders waren kort na zijn geboorte uit elkaar gegaan, en het was moeder geweest die haar stempel op hem gedrukt had. De scheiding van haar eerste liefde had haar bitter gemaakt en het vertrouwen in mannen doen verliezen. Omdat hij ook een man was geworden, die bovendien erg op zijn vader leek, projecteerde ze deze mannenhaat op hem. Ook nu weer kon hij de blik niet ontwijken die hem vasthield in dit gespannen moment dat iedere nieuwe dag inluidde. De minuten leken uren te worden waarin hij verzonk in zelfhaat. Het was haar gelukt de negatieve kijk op mannen op hem over te brengen, waardoor zijn zelfvertrouwen volledig verdwenen was. Continue reading →

Als mensen me vragen: ‘Die Duinstrand, wat was dat voor een man?’ Dan heb ik meestal maar één antwoord: ‘Simon Duinstrand was het soort man die als het gaat regenen op het terras blijft zitten.’ En ja, zo iemand was het: Simon was van het slag mensen dat zelfs tijdens een meteorenregen nog onberoerd de krant open zou slaan om de kruiswoordpuzzel op te lossen. Hij was iemand die quitte had gespeeld met het leven. Wie niets verwacht wordt niet teleurgesteld – zoiets. En voor zo iemand is de dood niet meer dan van de wachtkamer naar het doktersbureau lopen.

Hij was zo oud als dat ik jong was. Twee leeftijden waarbij het mogelijk is om de hele dag in cafés te hangen. En als ik hem vroeg: ‘Simon, wat is het leven?’ Dan antwoordde hij: ‘Het leven is de wrede onderbreking tussen de dronkenschappen door.’ En dan lachten we, en proosten we op van alles en nog wat, en aten zoveel bitterballen dat we er misselijk van werden. Zo ging ‘t iedere middag: in een café aan de Luttekestraat, waar ze salsasaus bij de tosti’s deden en alleen langwerpige vrouwen naar binnen lieten. Continue reading →

Op het moment dat ik de indrukwekkende lijst met schrijvers lees, aanwezig op het afsluitende boekenbalfeest, realiseer ik me dat ik te laat ben. De deadline voor inzending is verstreken. Geen mogelijkheid meer mijn bijdrage in maximaal 500 woorden in te leveren, en zo een gratis kaart te bemachtigen.

Rood is de kleur waarmee de vrouwelijke sekse al dan niet bewust haar primaire signalen uitzendt, schreef een krant. Ben ik kleurenblind? Het feller dan kobaltblauw oefent op mij onweerstaanbare aantrekkingskracht uit op dit moment. Vermits juist gedoseerd; overdaad schaadt.  Maar was het nu een felblauwe broek of juist een hesje onder haar zwarte manen, waarmee de toevallige passante mijn ogen naar de achteruitkijkspiegel deed hunkeren? Wel zeker was het een kort blauw rokje boven zwarte legging, waarop een te jong meisje mijn blik fixeerde aan een supermarktkassa. Hemelsblauw, maar dan anders. Continue reading →